नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कृष्ण शर्मा सुमु :

भरेको खल्ती जता पनि चल्ती । रित्तो खल्ती जता पनि मिल्की । खल्ती टाईट हुनुपर्छ जता पनि चल्छ । रित्तो खल्ती भए नचल्ने दुवानी हुन्छ ।

खल्ती विश्व बजारको नाम हो । यहीँ खल्तीलाई कसैले गोजी, कसैले पकेट, कसैले थैला, कसैले मनी ब्याग भनेका छन् ।

जे होस खल्ती बारे पछि कुनै दिन फुर्सदमा चर्चा गरौँला । आज यहीँ खल्तीमा बस्ने पैसाको आदानप्रदान बारे केही गोप्य कुरा तपाईंलाई सुटुक्क भन्नु थाले।

लाँदा बिरालो भएर लाने फर्काउने बेलामा बाघ हुने जुन बस्तु हुन्छ त्यसको नाम हो सापटी । कुरा बुझ्नु भयो । कुरा बुझ्नु भयो भने पक्का तपाईं पनि पीडित पक्ष साथमा खडा हुने जनभेला हो । यस्तै जनभेलाको गुनासो, पीडा अनि दुखद घटनाको नाम पनि सापटी हो भन्छु म त ।

यो सापटी लाँदा खेरि लिने मान्छेको अनुहार हेर्नु भएको छ ? बोली सुन्नु भएको छ ? उसले सुनाएको हृदय स्पर्श कथा सुन्नु भएको छ ? लाँदा त भिजेको मुसा जस्तो गरेर लगेपछि उसको कहिले ताना सुन्नु भएको छ ? आज यस्तै झ्याउ लाग्दो बग्मफुसे कुरा सुनाउनु काम नभए टाइम पास गर्नु बसेको छु । साँच्चै तपाईंको टाइम पास कसरी हुन्छ ? मेरो त यस्तै टुङ्गो न पुच्छरको कुरा गरेर नै टाइम पास हुन्छ । मैले जानेको नै यति हो ।

यस्तो बग्मफुसे कुरा गर्नु पनि मान्छेले अनुसन्धान गर्नु पर्छ ! प्रमाण बिनाको कुरा गरे आजकल कसले पताउँछ त ? यस्तै बिना बिथाको कुराले पनि मानिसको जीवनलाई सतर्क गराउँछ ।

अँ साँच्चिकै म के भन्दै थिएँ । मुसा बिरालो बाघ यस्तै कुरा गर्दै थिए… होइन लाँदा बिरालो जस्तो म्याउ गरेर लान्छन् अनि फर्काउने बेलामा बाघ जस्तो गर्दा कसको चित्तबुझ्दो हो त ।

लाँदा जसरी लगेको दिँदा खुरूक फर्काउदा कसो होला । आफ्नै कुरा गरौँ एक जानाले तीन दिनको लागि भने साप्टी लगेको आज तीन साल भयो न फर्काउने कुरा गर्छन् न फर्काउछन् । समयले यत्रो चक्कर काट्दा उनले भुले कि भनेर एक दिन दाजु खै ! साह्रो परेको छ यसो मबाट चलाएको सापटी पाउँछु कि भनेर के भनेको थिएँ तिम्रो पैसा खाएर भागेको छु र म ? भनिदिए । म चुपचाप एउटा अपराधी झैँ खडा भएर छेउको कुनामा बसे । फेरि मागौँ त भागेको छैनन् नमागौं त आज तीन साल भयो ।

लानेबेलामा मुसा जस्तै दुनियाँ कथा कविता सुनाएर लागे माग्दा त सानो एक हरफमा कथा सकिदिए हुन्छ नि ।

हाम्रो तिर लालखाता खुब चल्छ तपाईंको तिर… लालखाता महिनाभरिको सर समान लेखेर लाने सजिलो उपाय हो। एक समय हाम्रो घरमा दोकान थियो । एक जाना दाजु आएर केही समान लालखातामा लेखाएर लगे त्यो दिन देखि न दाजु त्यो बाटो हिँडे न अनुहार नै देखे ।

यसरी सापटी लानेले भोलि दिन्छु भनेर गएको कहिले भोलि नआएको पनि देखे । सापटी दिनु पनि डर.. आपत परेर दिनुपर्छ आफैंलाई पछि फर्काउने समय आपत पार्छन् ।

०००
सिलीगुडी