नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामप्रसाद अर्याल :

अहिले अविरल वर्षाले वर्षाएको, बाढीले तर्साएको र गएको पहिरोभन्दा धेरै शुभकामनाको ओहिरो झरिरहेको छ । भर्खरै मात्र एक प्रज्ञाको धारिलो शुभकामना पारिलो माघको घाम बनेर आयो । मनोरथ चूर्ण होस्, अहँकार पूर्ण होस् । भण्डाराको खान नपाउँ समुन्द्र पार जान नपाऊँ ।

विद्वानको कुरै अर्कै । चितायो कि बितायो । जिन्दगीको रथ नै बाढीको भेलमा चूर्ण चूर्ण भएको छ । कतिपयको जिन्दगी पहिरो भित्र पूर्ण पूर्ण भएको छ । यसपटक उल्टो वरदान मिलेको छ । विजया दशमी भाइटीका (तिहार), छठ, नेपाल सम्वत माघे संक्र्िरन्त आदिको शुभकामनाका साथ प्राकृतिक प्रकोपको माझमा ज्यान गुमाउनेहरूका लागि गरिने श्रद्धाञ्जली र समवेदना सभा । कतै आगोलागी त कतै रेल मोटरगाडी दुर्घटना ।

समयसमयमा प्राकृतिको रिस चुलिने गर्छ । अहिले प्राकृतिको रिस चुलिएको मात्र नभएर पोखिएको छ । प्राकृतिको मात्र नभएर आम नागरिकको पनि रिसको धारो उधारो नभै हाता हाती बगेको छ । कालो झण्डा देखाएर उडेको छ । मनोरथ पूर्ण हुन वातावरण अनुकूल हुनु पर्दछ । वातावरण अनुकूल सिमित माफिया हरूको मात्र छ । असिमित मान्छेहरूको चाहना सिमित हुने कुरै भएन । बडा दशैंको आशीर्वाद पनि ठिक्कसँग आफूलाई पुग्ने गरी माग्नु नि ? जतानामको माग्यो , जथाभावी फलाक्यो पुग्ने होइन । त्यसकारण यस पाली म शुभकामना दिन्न र लिँदा पनि लिन्न ।

के मैले दिएका आशीर्वाद छोरा , नाति पनाति भान्जाभान्जीलाई पुगेको छ ? उनीहरूले सुख पाएका छन् ? पढेर देशमा रोजगार भएका छन् ? छैनन् । मेरो आमाबाले दिएको आशीषले मैले अमनचय गरेको छु र ? छैन भने नेताको जस्तो झुटो आश्वासन किन दिने ? किन लिने ? आत्मरतिमा रमाउन । विगत पीडादायी थियो । आगत कस्तो हुने हो ?कल्पनाको कुरा । कल्पनामा रम्नुभन्दा यथार्थ बोकेको वर्तमानमा जम्नु बुद्धिमानी ठर्हछ ।

वर्तमानको समस्या हामी भोगिरहेका छौँ । समस्याबाट पार पाउन सङ्घर्ष गर्ने हो । काम गर्ने हो । बसेर आषिक मागेर खान पुग्ने र पाइने जमाना होइन यो । यो जमानामा कल्पवृक्ष र कामधेनु गाई हराई सकेका छन् ।

कुन पुरेतको आशीर्वचनले यजमानको भलो भएको छ ? मलाई थाहा छैन । मान्यजनको आषिकले कुन पाठक जान्ने भयो ह ? भगवानमा अनुरक्त कृपापात्र भक्त अर्जुनलाई त श्री कृष्णले कर्म गर भनेका छन् , भने कर्म नगरिकन आषिर्वचन दिने शुभकामना लिने, यति सस्तो भयो शुभकामना ? यति निम्छरो भयो आशीर्वाद ?

तिम्रो भलाई होस् । मेरो भलाई होस् । सबको भलाई होस् । सबको कल्याण होस् । सबको मङ्गल होस् । यो भनाइसँग म पटक्कै सहमत छैन । सबै भन्नुको मतलब चोर, डाँका, बद्मास, हत्यारा, बलात्कारी, घुसखोरी ,कामचोर ,दामचोर ,ठगहरूको पनि भलाई हो । आसुरी प्रवृत्तिको भलाई, भयो हित भयो र कल्याण भयो, जित भयो भने यो समाज कस्तो होला ? उत्तर आउला अहिले जस्तो । त्यसो भए शुभकामना नदिन नै जाती । असुरहरूको जय भन्नुको मतलब सुरहरूको भय ,र जीबन त्रासमय बन्नु हो ।

शुभ होस् । कल्याण होस् । मङ्गल होस् । सुख शान्ति प्रगति होस् । निरोगी हुन् , हुन पाइयोस् भन्नु मानव मात्रको भलो चिताउनु हो । उत्तम विचार हो भन्ने तर्क अगाडि आउला ? यसमा म के भन्छु भने मानव मात्रको कल्याण भन्नुको मतलब स्वार्थी कुरा । कुटिलताको भरिएको मान्छेको हित गर्दा संसारमा भएका अरु जीवजन्तु जनावरको अहित गर्न मिल्छ र ? बुद्धिजीवी मान्छेले । पशु अधिकारवादीहरूले के भन्लान् ?

कसैले डेढअक्कल लगाउला – मान्छेले मान्छेलाई अपहरण गर्ने , बलात्कार गर्ने, सम्पत्ति लुट्ने, मार्ने जमानामा बोल्न पनि नजान्ने पशुको कुरा बेप्रसङ्गको । काट्न र काटिन जन्मिएका हुन् पशुहरू । “जीव जीवस्य भोजनम्‌” त्यसै भनिएको होइन । ठूला माछाले साना माछालाई खान्छन् नैै । यहाँ जालमा पर्ने र थुनिने भनेको साना माछा नै हुन् । ठूला माछा अटाउने जाल बनेका छैनन् । ढोग्सामा पर्दैनन्, पर्दैनन् के भन्नु ढोग्सामा अट्दा पनि अट्दैनन् । ढोग्सामा परे रोएर कराएर , जुलुस प्रर्दशन गरेर, धरौटी तिरेर वकिल किनेर छुटी हाल्छन् । नछुटे रिस उठेकालाई कुटिहाल्छन् र कुटाई हाल्छन् ।

यस पटक शुभकामना दिन्न यसै कारण भने कि शुभकामना ज्यादै सस्तो भयो । सस्तो चिज कस्तो कस्तो लाग्छ मलाई । मैले लिउ कि नलिउ भनेजस्तो लाग्छ । आफैंलाई मन नपरेको वस्तुअरूलाई दिएर अपमान नगर्दा राम्रो हुन्छ । फेरि म समदर्शी छु । त्यसैले आफूले नरुचाएको कुरा तपाईँहरूलाई किन दिऊँ ? किन लिऊँ ?

एकथरी मान्छेले भन्ने गर्छन्‌– सोझो, पवित्र मनले चिताएको कुरा पुग्दछ । तर अर्को थरी मान्छेको तर्क छ – आफूले मात्र सोझो चितायो अर्काले बाङ्गो चिताएर बिताउँछन् । बाङ्गो चिताउनेहरूको साङ्गोपाङ्गो दूधको पोखरी बनाएकोबाट थाहा पाइएको हो । “मुखमा रामराम बगेलीमा छुरा” हुनेहरूले दिएको शुभकामना सुन्दा हाँसो उठ्छ । रामरामको माला जपेर भाला खोप्ने छुरी रोप्ने ।

जन्मदिनको शुभकामना, नववर्षको शुभकामना, तीज, दशैं, तिहार छठ, नेपाल सम्वत् ईद, रमजान, क्रिसमस उधौली र उभौलीको शुभकामनाले खोइ त काम गरेको ? नागपञ्चमीमा नागदेवतालाई पूजा गरेकै हो । दूधको धार बहाएकै हो । तर किन यति धेरै पानी पारेको, विष झारेको ? घरबास उठाउने गरी । दूध पिलाएपछि त अमृतको वर्षा गर्नु नि मान्छेलाई डस्न छाडेर ।

अहिले शिक्षकहरूलाई शुभकामना दिऊँ भने उनीहरूको माग पूरा हुुनु हो । सबैको अभिभावक बनेको सरकारले त माग दिने छाँटकाट १२ औँ दिन सम्म पनि गरेको देखिदैन । म जाबो फिस्टेले माग पूरा होस् भनेर हुने होइन ।

यसो भन्दै गर्दा कोही तर्क शास्त्रीहरूले बक्बकाउँदै र भक्भकाउँदै भन्लान् । आफैंले लुकाएर राखेका, मीठा मसिना चाखेका, अगुवाहरूले त मान्छे चिन्दैनन् । गाउँको बाटो हिँड्दैनन् । उनीहरू कुर्सीमा बसीबसी आम जनतालाई डसिरहेका छन् भने सर्पले डस्नु त उसको कर्म नै हो, धर्म नै होे । यस्ताले, तेस्ताले दिएको शुभकामना कस्तो होला ? त्यसैले यसपटक म शुभकामना लिन्न र दिन्न । तपाईँले आफ्नो खुसी गर्नुहोस् । मैले तपाईलाई केही भन्ने हैसियत राख्दिन ।

०००
पाल्पा