नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विश्व शाक्य :

मलाई राजनीतिबारे खासै जानकारी छैन । राजनीति ‘र’ बाट सुरु हुन्छ भन कुरा कखरा पढेपछि थाहा पाएँ । प्रजातन्त्र भनेको के हो मलाई अझै थाहा छैन । प्रजातन्त्रमा जन्मेको मान्छे पनि होइन । “म जन्मँदा नेपालमा के थियो ?” को राजनीतिलाई लक्षित गरेर एकदिन मैले आमासँग सोधेको थिएँ । आमाले सहज उत्तर है भनेकी थिइन् – “बावु तँ जन्मँदा नेपालमा ठूलो अनिकाल थियो।” त्यस दिनदेखि आजसम्म मैले जीवनमा अनिकालबाहेक सहकाल देखेकै छैन ।

झुक्किएर यो आलेख हेर्ने यहाँहरूले भन्नुहोला यो कानु बजियाको आँखामात्र होइन, यसको त दिमाग पनि साठीले छोएको छ। हुन पनि हो, यतिखेर मेरो दिमागले मात्र होइन उमेरले पनि साठी नाघिसकेको छ।

नेपालमा जुनसुकै, जस्तोसुकै सरकार आए पनि भन्ने गरिन्छ र भन्दै पो आइरहेका छन्- “हाम्रो सरकारले गएका सरकारले भन्दा राम्रो काम गरेको छ।” हुन पनि हो ठूलाठूला विद्यालय-विश्वविद्यालय, कलकारखाना, सरकारी तथा निरं अस्पतालहरू खुलिरहेका छन् । कत्राकत्रा राजनीतिक परिवर्तन भईसकेका छन् । भएन राजा गएका छन् । नयाँनयाँ राजा आएका छन् । फेरि पनि मेरा आँखाले म जन्मदाको अनिकालमात्र किन देखिरहन्छ, म आफै छक्क परिरहेको छु ।

मेरी आमाले भन्नुभएको म जन्मदाको अनिकाल खानपान अभाव मात्रको अनिकाल थियो भन्ने मलाई लाग्दैन । खानपान अभावविनाको जीवनमात्र सहकाल होइन । आफू खुसी स्वतन्त्रतापूर्वक, सुखशान्तिपूर्वक बाँच्न पाइनु पनि सहकाल हो। म जन्मदा सायद यस्तो सहकाल थिएन । ७ साले क्रान्तिको तयारी थियो सायद । सहकाल हुन राजनीतिक स्थिरता चाहिन्छ । राजनेताहरू जनताप्रति जवाफदेही र इमानदार हुनुपर्छ। राष्ट्रसेवकहरू सेवाभावी हुनुपर्छ । बुद्धिजीवीहरू पूर्वाग्रहरहित हुनुपर्छ । जनता सचेत, सतर्क हुनुपर्छ ।

तर के म जन्मेको देशमा म जन्मदादेखि आजसम्म माथि भनिएझै सहकालको अवस्था छ ? अहँ, पटक्कै छैन..। यही नै हाम्रो आत्मसम्मान र इमानदारिताको सबैभन्दा ठूलो अनिकाल हो र हाम्रो दुर्भाग्य पनि । यसै भएर ‘भदौमा आँखा फुटेको गोरुले सधैं हरियो देख्छ’ भनेझै मेरो यस फुट्या आँखाले पनि सधैं अनिकालै अनिकालमात्र देखिरहन्छ ?

०००
१२ मङ्सिर २०६६
फुट्या आँखा (२०६८)