नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

“नेता हो त एस्तो हो ! “- मुरारीलाल खुसी भयो।

“के भयो र मुरारी सधैँ नेताको आलोचना र गाली गरेर नथाक्ने आज कता पश्चिमबाट घाम उदाए छन् कि ? रामे आश्चार्य हुँदै प्रश्न गर्यो।

“ए भाइ तिमीले मलाई के सम्झेका हँ ? के म सधै विरोध नै गर्छु ? राम्रो गरेपछि त राम्रो गर्यो भनेर भन्न पनि त सक्नु पर्यो नि ?”- मुरारीलालले उल्टै प्रतिप्रश्न ठडायो। उनिहरू दिउसो पख बारीमा मकै खन्दै थिए।

“हो राम्रोलाई राम्रो भन्नुपर्छ। तर मैले त्यसो भनेन यत्तिमात्र सोधेको आज हजुर यतिका खुसी हुने कारण के होला ?”-रामेले भन्यो।

“खुसी त विदेशमा हाम्रो नेताको जो सम्मान भयो त्यस्तो अहिलेसम्म भएको थिएन।विदेशमा देशले यसरी सम्मान पाउनु त हाम्रो भाग्य नै हो।”- मुरारीलालले नेताको प्रशंसा गर्दै भन्यो।

“केही दिन पहिले त हजुरले खुबै गाली गरेको सुनेको थिएँ, आज विदेशमा उनकाे सम्मान भयो भनेर हो हजुरले प्रशंसा गरेको ?”- रामेले मकैको बिचबाट अलिक् बाक्लो मकै छटान गर्दै सोध्यो।

“त्यो पनि हो त्यत्तिमात्र पनि होइन अहिले त डवल खुसी छ। देशले अब अवश्य काँचुली फेर्ने छ। विदेशमा गएर नेताजीले पनि कुरा उठाउनु भएको छ।”- मुरारीलालले भन्यो।

“के कुरा उठाउनु भयो नेताजीले ?”- रामेले बुझ्न खोज्यो।

“छिमेकी मुलुकबाट विकासको मूल फुटाउने बाचा गर्नु भयो नेताजीले ।अनि मुरारिलाल दाजु खुसी हुने कारण त आर्को पनि हो।”- यतिबेर कुरा सुनिरहेका भोलाले प्याच भन्यो। “हो र ? भाइ अनि आर्को के कारण हो तिमीलेनै भनिदेऊ ?”- रामेले भोलातिर हेर्दै बुझ्न खोज्यो।

“हाम्रो मुरारीलाल दाजुले त्यही राजनीति पार्टीमा प्रवेश पाउनु भएको छ।”- भोलाले सुस्तरी कानमा आएर भन्यो।

०००
दाङ घोराही १८
११-०६-२०२६