नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नन्दलाल आचार्य :

लहरहरू रिसाएका कागजका पन्ना झल्किन्छन्,
माटोको गहिराईमा डुबेका छन् कागजका जहाज ।
उड्नका लागि फित्को सोच्छ,
तर परि जानु अघि फुक्नुपर्छ फित्को।

वातावरणको नीलो रंग फेरिन सक्दैन,
यो चप्किएका बालुको समुद्रको रंग होइन ।
तर किन, अँध्यारो घाटमा हराएका चन्द्रमा,
हामी अझै उज्यालोको पछि धाउन थाल्छौं ।

हावामा फुलेका चिन्हहरू बस्न सक्दैनन्,
समयका दागलाई बेदाग बनाइन्छ ।
तर फित्को, त्यो झर्ना जस्तो हुन्छ,
जहाँ पुराना घरका भित्तामा बादल टाँसेका छन् ।

सपना भन्नासाथ साँचो होला,
हामी सबैले हर्ष लाजको मिसाल जस्तो लाज देख्छौं ।
कसम खाएर सोच्दैनौं,
वास्तविकता भनेको हैन,
फित्कौली आफैंमा हलचल हो ।

हाम्रो फित्को गरिन्छ- नजिकको लहरलाई,
तर बुझ्नका लागि, फेरि फर्काउँछ पलायन ।
सम्भावनाले हाँस्छ भने,
त्यो उज्यालो फित्को बुझाइ हो ।

०००
२०८१ पुस ७ गते ।
उदयपुर ।