नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेश राई :

सानो छँदा स्कुलमा
मैले गणितका थुप्रै थुप्रै सूत्रहरू रोपेँ
साइन, कस र ट्यानहरू रोपेँ
अल्फा, गामा अनि ठिटा-बिटाहरू रोपेँ
नानाथरीका रूट र अन्डर रूटहरू रोपेँ

आफू हुर्कँदै बढ्दै जाँदा
कलेज र विश्वविद्यालयमा समेत
तिनीहरूलाई हुर्काएँ /बढाएँ
नभन्दै एक दिन
सर्टिफिकेटरूपी कोसाहरू राम्रोसँगले लागे
र जब जिन्दगी चलाउनु पर्ने भो
मैले ठूलो आशा र भरोसाका साथ
ती कोसाहरू कोलमा राखेर
राम्ररी पेलेर हेरेँ
तर अँह,
एकै थोपा तेल आएन

मैले वरपर आँखा घुमाएर
अरूहरूलाई पनि हेरेँ
उनीहरूको कोलमा पनि तेल आएको पाइनँ
आज सोच्दैछु-
उनीहरूले चाहिँ
के के रोपेका थिए होलान् कुन्नी ?

आज सोच्दैछु-
हाम्रो अव्यवहारिक शिक्षा प्रणालीले
थाहा छैन कति कतिलाई
जिन्दगीको कति कति वर्षसम्म
कुन कुन निष्फल बिरुवा रोपाए ?

०००
बाम्राङ, खोटाङ ।