नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

१.
२०४९ सालमा म झ्याईंकुटी हास्यव्यङ्ग्य पत्रिका प्रकाशन गर्थे । त्यसबेलाको जल्दोबल्दो प्रगतिशील साहित्यकारले खोलेको पसलमा पनि पत्रिका विक्री गर्न दिन्थे । झ्याइँकुटीलाई दार्जिलिङ, सिक्किमतिर पत्रिका पुर्‍याइदिन्छु, ३०% कमिसन दिने हो ? भनेर मलाई सोध्नुभयो । मैले हुन्छ भने । त्यसबेला त्यो कमिसन एकदमै धेरै नै थियो ।

दार्जिलिङ, सिक्किमतिर पत्रिका पुर्‍याईदिन्छु भन्दै काठमाडौंमा बेचेर सक्दा रहेछन् भन्ने कुरो उनै साहित्यकारको पसलमा काम गर्ने मेरो मिल्ने साथीबाट थाहा पाएँ ।

साथीको कुरा सुनेर म त हेरेको हेर्यै भएँ ।

२.
हास्यव्यङ्ग्य समाज नेपालले २०४९ सालमा प्रकाशित भएका गाईजात्रा पत्रिका विशेषाङ्कलाई पुरस्कृत गर्ने घोषणासँगै झ्याईंकुटी पत्रिकाले तेश्रो पुरस्कार उछिट्याउन सफल भयो ।

पुरस्कार वितरण समारोहमा तीनजना मन्त्रीहरू नआएपछि नेपाल टेलिभिजनको टोली एक घण्टा कुरेर कार्यक्रमै नखिची त्यसै फर्कियो । त्यहाँ उपस्थित भएका मध्येबाट एकजनालाई प्रमुख अतिथि बनाइयो र उहाँकै हातबाट नगद सहित प्रमाणपत्र पाउन सफल भएँ ।

टेलिभिजन त्यसै फर्केर गएको झोंकमा बाटोमा झ्याईंकुटीका संपादक माणिकरत्न शाक्यले पाएको प्रमाणपत्र कथाकार सुनिल सापकोटालाई समाउन दिएर आफ्नो अनुहारमा आफैले लोप्वा ख्वाउँदै भन्यो- ई ….खा ! हेरिस् टेलिभिजनमा आफ्नो अनुहार !

३.
एउटी केटी मोवाईल चलाउँदै बाटोमा हिंडिरहेकी थिइन् । उनको ताल देख्दा मसँग ठोक्किने संभावना ज्यादा थियो । छल्नलाई ठाउँ पनि थिएन । त्यही भएर मैले तथास्तुको पारामा दाहिने हात उठाएर बसें । तिनी मेरो हातमा आएर ठोक्किइन् । मैले आशिर्बाद दिँदै भने- भाग्यमानी भएस् ! चाँडै बिहे गरेस् । ऊ पनि मुस्कुराउँदै धन्यबाद भन्दै आफ्नो बाटो लागिन् ।

४.
म बाँडा भएर पनि बैंकको जागिर खाएर हिंड्यो, सुनको काम गरेन भनेर एकदिन घरमुलीको अगाडि नै दाइले प्याच्चै भन्नुभयो- यसले दोवाटोमा वटुको थापेर माग्न बस्छ ।

त्यसो भन्ने दाइसँग एकदिन भेटमा मैले ठट्टा गर्दै भनें- उहिले तपाईंले मलाई दोवाटोमा बटुको थापेर माग्न बस्छ भन्नुहुन्थ्यो, त्यो दिन कहिले आउँला दाइ ! आजसम्म त आएको छैन ।

दाइले हाँस्दै भन्नुभयो- मैले त्यसो पो भनेँ, तिमीलाई सबैले पत्याउने खाले मान्छे बनोस् भनेर मैले त्यसो भनेको थिएँ, तिमी मान्छे बन्यौ । बल्ल मेरो इच्छा पूरा भयो ।
दाइको कुरा सुनेर म त ट्वाल्ल परें ।

०००
सरस्वतीनगर, चावहिल