नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

१.
सासूले जोगाएर मात्रै

धेरैदिनदेखि बालकुमारीकी बुहारीको पेट खराब भइरहेको थियो । जति औषधी गरे पनि पार पाइरहेकी थिइनन् । पहिलोपटक पाहुना बनी आएका आफन्त सन्तबीरलाई खाजा दिन बुहारी निहुरेकी मात्रै के थिइन्, अपनवायु वेगले पड्क्यो । बुहारीलाई के गरौँ कसो गरौँ, के भन्ने होला भन्ने मनमा छट्पटी र अप्ठ्यारो भइरहेको बेलामा सासूले बल्ल मलाई पेट सन्चो भयो भनेर कुरा बनाइछिन् । सासूले आफूलाई जोगाई दिएकोमा बुहारी दङ्ग परिन्, मनमनै धन्यबाद दिइन् ।

२.
मैले जिल खाएँ

मैले तीनवटा कोठा भाडामा दिएँ । बस्दै गर्दा तिनीहरूका लवाई, खवाई, हिँडाई, सुताई र रूपरङ्ग हेर्दा के के नमिलेको जस्तो भान मलाई भयो । एकदिन बिहानै मैले तिनीहरूलाई भेट्दै भनेँ-
मास्टरी काम गर्छौं भनेको भएर तपाईंलाई कोठा दिएँ, यहाँ त मास्टरको जस्तो व्यवहार त देखिएन नि !
उनीहरू मध्येका एकजना टाठोले भन्यो- सर ! हामी मास्टर त मास्टरै हौ, तर स्कूलको मास्टर चाहिँ होइनौ, हामी त रेष्टुरेन्टको मास्टर पो त ! यिनीहरू चाहिँ नर्तकी । हामीले सही सलामत कुरा बताउँदा खेरी कसैले पनि कोठा भाडामा दिएनन् । त्यसैले यो नाटक गर्नु परेको हो भनेर पोल खोले । उनीहरूको कुराले म त जिल खाएँ ।

३.
चुप ! चुप !

मेरी श्रीमतीको बानी- उसलाई मन नपर्ने भएपछि जे पनि दिएर पठाइहाल्ने । अरू अरू सामान दिउन्जेलसम्म त म चुपो लागेर बसें । उसले मलाई विदेशबाट ल्याइदिएको एकदमै मनपर्ने कपडाको जुत्ता थियोे । मर्निङवाक जान जुत्ता खोज्छु त भेटिन । श्रीमतीलाई सोधेको त खोज्नु पर्दैन बूढा ! पलंका पुगिसक्यो भनेर पो जवाफ दिइन् । त्यसपछि मैले श्रीमतीसँग रिसाउँदै भनेँ- म पनि बूढो भएँ, कुन दिन मलाई पनि त्यस्तै गरि फ्याँक्न बेर छैनौ । श्रीमतीले मेरो कुरालाई समाउँदै भनिन्- अगि फोहोर लिन आएको बेलामा भन्नु पर्दैन त ! तैँ चुप मै चुप ।

४.
सुका मोहर साहुबा

एकताका म आँबुखैरेनीमा मास्के साहुबाको घरमा डेरा बस्न पुगेँ । मैले एकदिन साहुबालाई सोधेँ- तपाईं सधै उहीँ सुका मोहर त हो नि भन्नुहुन्छ, किन हो ? साहुबाले हातमा हजार हजारको नोट खेलाउँदै, हाँस्दै भन्नुभयो- यी हेर्नुस् त क्यासियरसाब ! आफ्नो त व्यापारै सुका मोहरको त हो नि !

मैले अचम्म मान्दै भनँे- त्यहाँ त हजार हजारको छ नि ! साहुबाले मेरो मुख थुन्दै भने- चोरले सुन्ला, चुप चुप चुप ! साहुबाको कुटनीतिक कुरा सुनेर मैले भनेँ- सुका मोहर भन्छ, हजार हजार गन्छ ! के हो के हो !

५.
अनुहारको करामत

एकाबिहानै तरकारी किन्न चाबहिल बजारमा गएँ । बाटोमा खुद्रे पसल थापेर बस्नेहरूकहाँ पुगेँ । दुईटी नेवार्नी महिलाहरू तरकारी बेच्न बसेका थिए । मेरो रूपरङ्ग देख्ने बित्तिकै मैले सुन्ने गरि ती महिलाहरूले नेवारीमा भन्दै थिए- खेंचा आयो, यसलाई महंगोमा तरकारी बेच्नु पर्छ है ! मैले तिनीहरूका कुरो बुझिहालेँ । मेरो पालो तरकारी किन्न मोलमोलाई गर्न थालेँ । उनीहरू घटाएर दिने पक्षमा थिएनन् । त्यही मौका छोपेर मैले नेवारीमा बोल्दै तिनीहरूले अघि भनेको कुरा सुनाइदिएँ । सस्तोमा दिन्छौ कि हल्ला गरिदिउँ ! नेवार्नीहरू लौ मार्‍यो ! खेंचा भनेको त खाँट्टी नेवार पो परेछ भन्दै हडबडाएर मलाई सित्तैमा तरकारी दिएर पठाए ।

०००
चाबहिल, सरस्वतीनगर