नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कृष्णदेव “शब्दसेना”

छोराछोरी सानो छँदा छाडी बसेँ दूर
सन्ततीले उस्तै आज गरे आफ्नै सूर
हिजो पनि एक्लै भएँ आज फेरि एक्लै
श्रम बिक्यो बिदेशमा जिन्दगी भो झुर ।
१

युवा पुस्ता यो देशमा टिक्ने सूर छैन
श्रम शक्ति यो देशमा बिक्ने सूर छैन
पराइको झिलीमिली छोराछोरी तान्ने
पुर्खाको यो श्रम सीप सिक्ने सूर छैन ।
२

हिजो तिम्रो घोडा बनी गिर्न सकिन कि
आशा बोकी झोलाभरी फिर्न सकिन कि
कता गए छोराछोरी खाली भयो देश
दुष्चक्र यो गरिबीको चिर्न सकिन कि!
३

दोष मेरो हो कि किञ्चित् नीति निर्माताको
यो देशको साँचो बोक्ने साझा आमाबाको
हामी भन्छौं फर्क फर्क तिमी फर्कदैनौ
स्वर्ग जस्तो देश छोडी कता माया लाको ??
४

लाश पर्दा घाट लैजाला कल्ले बूढाको
रूख ढल्दा आगो ताप्ला कल्ले मूढाको
खुकुरी र खुँडा बोक्दै जोगाएथ्यौं देश
खिया लाग्दा साँध लाउने कल्ले खुँडाको ?
५

०००
काठमाडाैं