बाबुआमा काव्यांशः – ८
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पोख्रेल : अग्लो बन्ने सुबाटो भवगुण हितका टिप्न जान्ने बनाए । हाम्रा हुन् प्राप्ति सग्ला
पुरा पढ्नुहाेस्बाबुआमा (काव्यांश- ६)
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पोख्रेल : फक्रन्छन् फूल आफैँ भुवन सुख दिई रम्छ आफू नियालूँ । राम्रो बाँडेर रम्ने
पुरा पढ्नुहाेस्बुढ्याैली (काव्यांश- ५)
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पोख्रेल : समस्याः- बाबाआमा रमाऊन् हरदिन घरमा मिल्छ उल्लास भारी ॥ दुर्गादेवी उदाऊन् भवभर जति
पुरा पढ्नुहाेस्बुढ्याैली काव्यांश- ४
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पोख्रेल : राम्रा बाजा र गाना सुरलयसँग हुन् नर्तकी नाच्न सक्ने । श्रोता द्रष्टा रमाई
पुरा पढ्नुहाेस्‘बा’ काव्यांश- (२२)
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पोख्रेल : जम्मै दास समान छौँ समयका छन् धाक फोस्रा पर । उम्दा शान्ति क्रिया
पुरा पढ्नुहाेस्‘बा’ काव्यांश (२१)
वि.सं.२०८१
दीनानाथ पाेखरेल : बारी फुङ्ग उडेर खोज्दछ सधैँ तिम्रै सुनौला पद । सोध्ला झैँ मन मान्छ
पुरा पढ्नुहाेस्बा (काव्यांशः १५)
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पोखरेल : बुझेस् दैवी लेखा मनुजबल निम्जो अवनिमा । उनै खेल्छन् खेला अबुझपन के लिन्छ
पुरा पढ्नुहाेस्
“बा” (काव्यांश – १४)
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पाेखरेल : बच्चा अश्रु खसाउँछन् मन गढी घोच्दो छ चिन्ता अझ । पीडा यो कसरी
पुरा पढ्नुहाेस्
म नेता
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पोख्रेल : गमक्क गम्किएँ यता फुरुक्क फुर्किएँ पनि । रहेन ज्ञान कर्ममा घुम्यो दिमाग फन्फनी
पुरा पढ्नुहाेस्“बा” (काव्यांश – १२)
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पाेखरेल : झुल्के चन्द्र र सूर्य यो अवनिमा झुल्केन ज्योत्स्ना नयाँ । साँच्चै छौ यदि
पुरा पढ्नुहाेस्
