नरोऊ न आमा खसालेर आँसु
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : लगी व्यर्थ वृद्धाश्रमैतर्फ फालेँ विदेशी धरामा पसी देह गालेँ म कर्तव्य मेरो चुलीमै
पुरा पढ्नुहाेस् आमा नै नभए
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : आमाको ममता मिले हृदयको पीडा सबै भाग्दछ चौतारी बिचको ठुलो पिपलको छाया सरी
पुरा पढ्नुहाेस्
आमा आमा हुन सफल हुन्
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : भावी नै हुन् सबल जननी भाग्य लेख्ने खुनैको चर्चा गर्छन् सकल जनले जिन्दगीमा
पुरा पढ्नुहाेस् आमा भन्छिन्
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : माया मार्दै बहुत पर भए आँत मेरो जलाइ माटो बिर्से जनक र जननी
पुरा पढ्नुहाेस् आमा पुजेर बस्ने
वि.सं.२०८१
आमा पुजेर बस्ने छोरा महान् हुनेछन् सामर्थ्यका पुजारी नक्षत्र नै छुनेछन् लागे धुलो र मैलो खुर्केर
पुरा पढ्नुहाेस् लाग्यो बुढ्यौली भनी
वि.सं.२०८१
रामशरण न्याैपाने : फेरिन्छन् सब सृष्टिका सुरचना फेरिन्छ देही पनि हामी वास्तव पाहुना अवनिका यात्रा त
पुरा पढ्नुहाेस् विना श्रीपेचका राजा
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : भ्रष्टाचार महारोग बन्यो नेपालमा ठुलो ठुला भ्रष्टहरू लुक्ने सत्ताभित्र पर्यो दुलो । न्यायकर्मी
पुरा पढ्नुहाेस् आँसु झार्ने नपार
वि.सं.२०८१
रामशरण न्यौपाने : यी हुन् हाम्रा सकल जिउँदा देव देवी समान हाम्रो देही फगत यिनकै रक्तको
पुरा पढ्नुहाेस् विभीषिका र बाध्यता
वि.सं.२०८०
रामशरण न्यौपाने : रोजै पुज्छु म राम रावण पुजौँ संस्कारले दिन्न हो रोएको छ बलिन्द्रधार धरती
पुरा पढ्नुहाेस् भाँजो हाल्ने नगर
वि.सं.२०८०
रामशरण न्यौपाने : माली नै हुन् कुशल भरिला बाग निर्माण गर्ने आफ्नो शिल्पी भरसक जडी लोकमा
पुरा पढ्नुहाेस्
