थुतुनु
वि.सं.२०८०
देवीप्रसाद घिमिरे : सृष्टिको सर्वोत्तम उपहार मानिसको स्वभाव चित्र विचित्रको हुनुको कारण आफ्नै संस्कार र संस्कृतिले
पुरा पढ्नुहाेस्
उपहारको भारी
वि.सं.२०८०
तिलकप्रसाद लुइँटेल : बोलाउने नाम र न्वारानको नाम फरक हुनुपर्छ भन्ने उनीहरूकातिर रहेनछ क्यार । त्यसैले
पुरा पढ्नुहाेस्
जय – शिक्षक ! धन्य – दीक्षक ! !
वि.सं.२०८०
बद्रीप्रसाद दाहाल ‘भस्मासुर’ : संवैधानिक अङ्ग लोकसेवा आयोगदेखि घोकसेवा आयोगसम्म, चोकसेवादेखि कोक-फेन्टासम्म पिलाएर भुटन, करी, तास
पुरा पढ्नुहाेस्
लुतो
वि.सं.२०८०
देवीप्रसाद चापागाईं : लुतो न खसखस यो सक्कली नेपाले उखानले मज्जासँग जरा गाडेको छ हाम्रो दलान,
पुरा पढ्नुहाेस्
थिति
वि.सं.२०८०
विवेक शर्मा गौतम : फाटेको टोपी र टालेको कमिजले सिलाएको थिति । रत्नपार्कको रेलिङ्ग भत्काएर सिलाएको
पुरा पढ्नुहाेस्
कागजमा
वि.सं.२०८०
काशिनाथ मिश्रित : ‘कहिले तमघास कागज, कहिले काठमाडौं कागज ! के हो हो यो सधैं कागज,
पुरा पढ्नुहाेस्
आलुगन्थन
वि.सं.२०८०
शिव सस्मित : ‘आलु’ दुनियाँको मुखमा झुन्डिएको शब्द हो । अझ भनौँ चुइँगमे शब्द । आजकलका
पुरा पढ्नुहाेस्
मित्रता !
वि.सं.२०८०
हरिप्रसाद भण्डारी : हरियो पहाडको तल उब्जाउ भूमि थियो । त्यहाँ साना-ठुला अनेकौं जीव थिए ।
पुरा पढ्नुहाेस्
विचरा काफ्ले !
वि.सं.२०८०
धनराज गिरी : बस गुडिरहेको छ । चालक देवकोटा आफूलाई राजकुमार ठानेर अर्को सहचालक राखेर मस्त
पुरा पढ्नुहाेस्
कान्जिहाउसको कत्थक नृत्य
वि.सं.२०८०
भोजराज रेग्मी मुखाले : गोठालाहरू आफ्ना जिम्माका पशुहरू चरनमा छोडेर विन्दास थिए भने मालिकहरू गोठालाहरूको अनुशासन
पुरा पढ्नुहाेस्
