जनता किन सधैँ हार्ने ?
वि.सं.२०८०
तिम्रो लागि हरेक दिन जीतको उत्सव छ ! तर, हामी हरेक दिन हारेका छौँ ! मरेर
पुरा पढ्नुहाेस्
अहँ, म प्रश्न सोध्दिन
वि.सं.२०८०
कहाँ गए ? तेह्र हजार सडक सन्जालहरू ? शिलान्यास गरेका पालिका अस्पतालहरू । कहाँ गए ?
पुरा पढ्नुहाेस्
के राज्य राज्यजस्तो बनाउने हो त ?
वि.सं.२०८०
सम्पत्ति भ्रष्टजनका, अब थुत्नु पर्छ । मन्त्री प्रधान चिफका पनि बुझ्नु पर्छ ॥ जो पूर्व शासक
पुरा पढ्नुहाेस्
निष्तब्ध कविता
वि.सं.२०८०
त्यही आकाश जसलाई म आफ्नो ठान्छु र छुन खोज्छु आफै बङ्लङ्ग पछारिन्छु त्यही धरती जसको काखमा
पुरा पढ्नुहाेस्
केके जिलायौ भन
वि.सं.२०८०
सत्तामोह धरी निरीह जनता भुट्नेहरू हो सुन नेताका पगरी गुथेर दुनियाँ कुट्नेहरू हो सुन मासी अब्बल
पुरा पढ्नुहाेस्
श्रीपेच भिर्ने गरी
वि.सं.२०८०
कोसेली नलिई नआउनु तिमी यो देशको माझमा दुःखीका रसिला दुई नयनमा आभा भरी साँझमा आयो वर्ष
पुरा पढ्नुहाेस्
निस्तो नयाँ वर्षको
वि.सं.२०८०
प्यारो प्राण समान देश कसरी बेहाल बन्दै गयो रित्याए ढुकुटी मिलेर सबले निष्ठा खरानी भयो दर्दै
पुरा पढ्नुहाेस्
दाह्री
वि.सं.२०८०
पालौं फालौं, आफ्नो मर्जी, आफ्ना जुँगा दाह्री फाल्दा खर्च, पाल्दा व्यर्थ, के काम जुँगा दाह्री ?
पुरा पढ्नुहाेस्
डुबोस् देश चाहे
वि.सं.२०८०
अरूबाट मैले सिकेँ राजनीति अरूको सिकेँ जाल बुन्ने कुरीति परेमा अरूकै म झण्डा उचाल्छु डुबोस् देश
पुरा पढ्नुहाेस्
समय, सपना र समाज
वि.सं.२०८०
मेचीको जङ्गे पिलर सार्दै घम्साघम्सी गर्दै समय भित्री रहेछ तिनपाने पिउँदै खुट्टाहरू बटार्दै समय हिँडिरहेछ र
पुरा पढ्नुहाेस्
