नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

“कताबाट आयु ?”- मुर्खमणिलाई देखेर लालुले सोधे।ऊ धेरैजसो राजधानी तिरै हिंड्थ्यो । गाउँमा भने कहिलेकसो आउँथ्यो। काम पनि जेपायो त्यही गर्ने कहिले जेल पर्ने।उसका अनैतिक व्यवहार थिए।

“सर ! नमस्कार”- मुर्खमणिले दुबै हात जोड्यो।
“अचेल यतै छौ कl क्या हो ? “- लालुले सोधे।
“हो सर अचेल यतै छु ।अब आउने चुनावमा यही क्षेत्रबाट किस्मत् अजमाउने बिचारमा छु। यसमा हजुरहरूको साथ सहयोगको खाँचो छ।”- मुर्खमणिले आफ्ना राता गुठ्खाले रङ्गिएका दाँत देखाउँदै खिसिक्क हाँस्यो।

“होर ! कुन राजनैतिक पार्टीले सहयोग गरेको छ तिमीलाई ?”- लालुले सोधे।
“मलाई त सबैले सहयोग गरिहाल्छन् सर, तर म आफै कसैको राजनैतिक पार्टीको भर पर्दिन । उनीहरूको सहयोग पनि लिन चाहदिनँ । म आफै चुनाव जितेर देखाउँ छु।”- उसले भन्यो।

“ए ए त्यसो भए तिमी अहिले स्वतन्त्र उमेदवार बनेर चुनाव लड्दै छौ ?”- लालुले सोधे।
“त्यसो पनि होइन अहिले म आफ्नै राजनैतिक पार्टीबाट चुनाव लड्छु। अरू पार्टीहरू सबै भ्रष्टाचारी भएपछि मैले आफ्नै पार्टी दर्ता गरेर फर्केको छु। मुर्खमणिले जानकारी गरायो।
“ए ए. हो र ? अनि उमेदवार कुनकुन क्षेत्रबाट छन् ?” – उनले सोधे।
“लगभग सबै क्षेत्रबाट उठाउने प्रयासमा छु। अहिले हाम्रो जित पनि निश्चित छ। किन कि सबैजसो राजनैतिक पार्टीबाट जनताहरू आक्रोशित देखिन्छन्। त्यसले मेरो जित निश्चित छ।”- मुर्खमणिले आफ्नो प्रशंसा गर्दै भन्यो।

“अनि बाबुको पार्टीको नाम के हो नि ?”- लालुले बुझ्न खोजे।
“हाम्रो पार्टीको नाम “अपराध शाखा” हो । यो एक प्रकारको वैकल्पिक व्यवस्था हो । हाम्रो पार्टीमा आर्थिक उन्नति गर्नेहरूलाई स्वतन्त्रता दिने गरिन्छ।”- मुर्खमणिले जानकारी गरायो।

“उफ् ! अपराधीहरूले पनि मौकामा चौका हानेका छन्।”- लालुले मनैमन भने।

०००
दाङ घोराही १८
१६-११-२०२५