नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

“शेखर चुनाव प्रचार कत्नपुग्यो ?”- शमिरले आफ्नो सहपाठिलाई सोध्यो।उनिहरू छुट्टाछुट्टै राजनीतिक दलमा थिए तर काम एकै ठाउँमा गर्दथे।एउटै क्रमथोल भएकनो हुनाले उनिहरू बिच आत्मिएता थियो।

“चलेकै छ यार तर खासै उत्साह छैन।”-शेखर पनि निरास हुँदै भन्यो।आज शेखरको अनुहार आर्कै थियो अंध्यारो दिनमा कालोबादलले घाम छोपेको जस्तै अनुहार देखिन्थ्यो।

“के भयो खासै मन नलगाई नलगाई बोलेका छौँ । कि मलाई भन्न मिल्दैन भित्रका कुरा ?”- शमिरले ठटौले पारामा सोध्यो।

“त्यसो होइन सबै कुरा भन्न मिल्छ तर अहिलेका युवाहरूको धांचाकाचा देख्दा चुनाव प्रचार गर्न पनि मनले मानेको छैन।”- शेखरले आफ्नो भित्रको कुण्ठा पोख्यो।

“यार त्यसो भए हाम्रो पार्टी छ नी । हाम्रो पार्टीमा कुनै बिभेद छैन सबैले सल्हा गरेर कामगर्छौँ। यतै आउने भए दैलो पनि खुल्लै छ।”- शमिरले भन्यो।

“हो त्यो त तर मेरो विचार पार्टीको नियम सँग होइन मात्र ब्यबहारमा चित्त दुखेको हो ।”- शेखरले भन्यो।

“व्यवहार त कसैको राम्रो कसैको नराम्रो हुनसक्छ । असलमा त पार्टीको विचार सिद्यान्त हेर्नुपर्छ।”- शमिरले शेखरलाई सम्झाउँदै भन्यो।

“तिमी आफै भन तिम्रो जातलाई मञ्चबाट गाली गर्दा तिमीले ताली बजाउँन सक्छौ कि सक्दैनौँ ?”- शेखरले एउटा उधारण दिंदै भन्यो।

“त्यो त गलत हो कुनै जातीय आधारमा कुनै प्रकारको अपमान हुन्छ भने त्यसको लागि देशको कानुन् छ। त्यो नियम अनुसार त्यो व्यक्तिलाई जेल सजाय पनि हुनसक्छ।” -शमिरले कानुनको व्याख्या गर्दै भन्यो।

“हाम्रो ठूलो नेता हो त्यसैको बिरूद्धमा अदालत पुगेपछि त पार्टी पनि त छुट्ला नि ?” -शेखरले मलिन हुँदै भन्यो।

०००
घाेराही, दाङ
१८-१०-२०८२)