नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

दुर्गाप्रसाद ग्वालटारे :

साथी, मलाई चिनेका छौ तिम्ले
राम्रोसँग चिन्छु म तिम्लाई भने
मलाई सोध्छौ तिम्रो बारेमा ?
तिमी नामर्द हौ, बेवकुफ स्वाँठ
स्कुल कलेजमा सरस्वति पुज्यौ तिमीले
किन खोजिखोजी पुजेँ मैले लक्ष्मीलाई,
अब बुझ्यौ ?
झोले भन्छौ तिमी र तिमी जस्ताले मलाई
आजकल,
सधैँ तिमी ऋणमाथि ऋण खाप्छौ
हेरेका छौ मेरो छलाङ् ?
हो, झोले नै हो म, के नाप्छौ ?

हिउँदैपिच्छे डराउँछौ
जाडोले ककर्किन्छौ तिमी
जाडोमा रपक्किन्छु म
अग्राखका मुढा जोत्छु म
तिमी झिक्रा बटुली ताप्छौ
भनन, जत्ति भन्छौ भन
हो, झोले नै हो म, के नाप्छौ ?

थाहा छ, हुनेहरूको हो संसार
नहुनेका लागि मात्र हो बेकार
हेर त मलाई
इष्टमित्र सबैले दिएकै छन् साथ
अप्ठेरो परोस् त,
कति माथि पर्छन् मेरा हात !
तिमी भने, महिनाभरि पसिना बगाउँछौ
र एकदिन हात थाप्छौ
देखेका छौ मैले थापेको ?
हो, झोले नै हो म, के नाप्छौ ?

देखेकै हौला मेरो तरक्की
बानी- बेहोर छ कति हक्की !
सोझै कहाँ हेर्छन् ?
आँखा कर्काउँछन् मान्छे
सोचेर मात्रै
जवाफ फर्काउँछन् मान्छे
कहिल्यै सोचेका छौ ?
घुम्ने मेचमा बसी मैले करोडौँ छाप्दा
पसिना बेचेर तिमी सय पचास छाप्छौ
हो, झोले नै हो म, के नाप्छौ ?

०००
पुस १८, २०८०
कौशलटार, भक्तपुर ।