नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मुकुन्द आचार्य :

एक जना पत्रकारको आँखा
आइडिया ! भन्दै धपक्क बल्यो ।
स्वर्गमै गएर
प्रभुसँग अन्तर्वार्ता लिने
उनलाई सुर चल्यो ।
कल्पना मन्त्रालय अन्तर्गत
पुराण विभागको
पुरानो पुष्पक विमानमा चढेर
भगवान विष्णु छेउ गए
साष्टाङ्ग दण्डवत्को साटो
भगवानलाई ‘हाय’ गरेर
एकातिर ठिङ्गेश्वर भए ।
प्रभुले प्रश्न गरे-
‘तिमी को हौ ?
कहाँबाट आयौ ?
किन व्यर्थमा दुःख पायौ ?’
औँलाको काईंयोले कपाल सम्याउँदै
पत्रकारले भने-
‘हजूर सम्पूर्ण सृष्टिको सूत्रधार !
म चैँ नेपालको जल्दोबल्दो पत्रकार !’
सुन्ने बित्तिकै भगवान पड्के-
‘त्यसोभए तिमी उल्टो खुट्टाले फर्क
नसोधेरै स्वर्गमा किन पसेको ?
तिम्रालागि उपयुक्त ठाउँ हो
कुम्भीपाक नर्क ।
भारतमा प्रवासी नेपालीहरूलाई
बस्नै नदिने रे !
तिमीहरू चाहि ज्यान गए
नेपालमा पस्नै नदिने रे ।
रामायण बिर्स्याै ?
शत्रुपक्षको विभीषणलाई
मैले शरण दिएँ ।
महाभारत पनि बिर्स्याै ?
कौरव पक्षका भीष्मलाई
मैले कति राम्रो मरण दिएँ ।
तिमीहरू आफ्नै मूललाई
एउटै रुख, एउटै हाँगाका फूललाई
ओइलाएर झरेको
बिचल्ली भएर मरेको
कसरी हेर्न सक्छौ ?
आफ्नो आङको भैँसी देख्देनौ
अर्काको जुम्रा हेर्न सक्छौ !
देश विदेशको भन्सार र हवाइअड्डामा
संसारै गन्हाउने गरी
मूर्ति, सुन र लागू पदार्थ छेर्न सक्छौ !
भ्रष्टाचारको विरोधी पत्रकारलाई
जेल नेल लगाई
लाटो रिस फेर्न सक्छौ !
तिमी तुरुन्तै यहाँबाट गैहाल !
मेरो दृष्टिबाट दूर भैहाल !
पत्रकारले कुरा काटे-
‘सबै नेपाली त्यस्ता छैनन्, भगवान !
अर्थहीन जस्तो लाग्यो
मलाई त हजूरको ‘डाउट’ !’
भगवानको ब्लडप्रेशर हाइ भयो
उनी बेसरी चिच्याए –
‘आइ से गेट आउट !!!’

०००
‘मिर्मिरे’ (२०४४)