आँखै निकाल्नू अब
वि.सं.२०८०
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल : छन् रे टिक्टकमा विकार अति नै, यो बन्द गर्नू अब छन् रे
पुरा पढ्नुहाेस्
बन्द गरौँ !
वि.सं.२०८०
गायत्री परिरोशनी : कति गर्नु देशको विकास ? अति भो अब बन्द गरौँ । चारै दिशातिरको
पुरा पढ्नुहाेस्
बोकाको दाइँ
वि.सं.२०८०
रामशरण न्यौपाने : थोरै मान्छे यहाँका धन अकुत लुटी गर्दछन् टाइँफाइँ पार्छन् सारा उछित्तो धन जमिन
पुरा पढ्नुहाेस्
चार दनक
वि.सं.२०८०
नवराज कार्की : एक एउटा सुतेको हात्तीको माथि पुग्यो कमिलो हात्ती उठ्यो र तन्कियो झन् माथि
पुरा पढ्नुहाेस्
कर्तव्य र ईश्वर
वि.सं.२०८०
जयदेव गोविन्द : पानीले ‘म कदापि जम्दिनँ’ भने बन्दैन ढिक्का हिउँ धर्तीले ‘म चिसिन्नँ तात्दिनँ’ भने
पुरा पढ्नुहाेस्
मैले कविता लेख्नै बिर्सेँ
वि.सं.२०८०
भोजराज रेग्मी “मुखाले” : हाम्रा बज्यैहरूले बात्ती कातेझैँ खुरुखुरु खतरनाक आविष्कार गर्ने, हाम्रा आमा, दिदी र
पुरा पढ्नुहाेस्
अन्यथा भयो
वि.सं.२०८०
हरिप्रसाद पौड्याल : बन्ला देश भनी थियो सकलमा आशा भरोसा अति भ्रष्टाचार बढी भएर अहिले हाम्रो
पुरा पढ्नुहाेस्
अँध्यारो टिक्टक लाइभ
वि.सं.२०८०
प्रकाश अर्याल : यो आकर्षणको अनेक रमिता, सञ्जालको बन्धन तान्दो यो विपरीत लिङ्ग वयका, लठ्याउँदै
पुरा पढ्नुहाेस्
हास्यव्यङ्ग्य टुक्का कविता- २
वि.सं.२०८०
राजेशराज गड्तौला : १. आफन्त जति काखी च्याप्छु, म हूँ नेता देशको, बेकार किन मतलब गर्नु
पुरा पढ्नुहाेस्
टिकटक चिन्ता
वि.सं.२०८०
भोलानाथ सुवेदी : बोल्न मुख बन्द भएको होइन हिँड्न खुट्टा बाँधिएको होइन तिम्रो शरीरको लगाम अरुसँग
पुरा पढ्नुहाेस्
