बुढ्यौली काव्य (शृङ्खला १७)
वि.सं.२०८०
देवीप्रसाद मिश्र : (वृद्धवृद्धाका सहरिया समस्या) छाडी थातथलो, यता सहरमा बस्दै गरेकाजन । भन्छन् चित्त कुदेर
पुरा पढ्नुहाेस्
पछुतो
वि.सं.२०८०
जीवनाथ अधिकारी : (अहिले छोराछोरीलाई जसरी पनि विदेश (युरोप, अमेरिका, अस्ट्रेलिया, बेलायत आदि मुलुक) पठाउने प्रवृत्ति
पुरा पढ्नुहाेस्फुल्दो जवानी गयो
वि.सं.२०८०
जीवनाथ अधिकारी सारै निर्धन भो जवान नरही अस्वस्थ भो यो तन सम्झी पूर्व उमेरको झलझली झल्का
पुरा पढ्नुहाेस्
बा ! (काव्य अंश- १)
वि.सं.२०८०
दीनानाथ पोख्रेल बाबा हुन् गरिमा विशाल दिलका सत्कर्म आभा दिने । बाबा हुन् भव ज्ञान दिव्य
पुरा पढ्नुहाेस्
सहारा
वि.सं.२०८०
मुक्ति पोखरेल गयो जिन्दगानी उडेको भुवाझैँ रह्यो देह बाँकी सुकेको कुवाझैँ भयो एक लौरो सहारा भनेको
पुरा पढ्नुहाेस्
बृद्ध बाआमाको मर्म बुझौँ
वि.सं.२०८०
भावना न्यौपाने बृद्धा बाबा आमा हुन् जीवनको मुहान बृद्धा बाबा आमानै हुन् जगतको ज्ञान । उनीहरूले
पुरा पढ्नुहाेस्
जोखिम
वि.सं.२०८०
बुढ्यौलीका बावुआमा जोखिमको भारी परनिर्भर हेरचाह जीवन फूलबारी सन्तानसँग बस्न पाए रमाइलो घर नत्रभने टाडिएको बृद्धाश्रममा
पुरा पढ्नुहाेस्
छ मेरो छातीमा
वि.सं.२०८०
बुढ्यौलीले गाँज्दा पनि मन कतै छैन मेरो गिरेको बनी लोभी पापी गुट र गठमा छैन काहीँ
पुरा पढ्नुहाेस्
बुढ्यौली (काव्यांश) – १
वि.सं.२०८०
साठी वर्ष कटेँ खुसी छु अहिले आनन्द मान्दै छु म चिन्ता छैन ममा प्रसन्न छु अहा
पुरा पढ्नुहाेस्पुज्छु बाबा र आमा
वि.सं.२०८०
यिनै द्यौता मेरा विपुल अवनिका जन्मदाता विधाता यिनैले सुम्पेको हृदय बिच महान् रक्तको देख्छु नाता धरी
पुरा पढ्नुहाेस्
