समय
वि.सं.२०८०
घरको पछाडि अम्बाको बोट छ पाकेर झर्दछ उसैलाई चोट छ घरको छेउमा केराको घारी छ आमा
पुरा पढ्नुहाेस्
बुढेसकालमा नपाइने खुसी
वि.सं.२०८०
१ हिँड्छु भन्ने पाइलानै छोडिसके टेकनलाई अक्षरका भावहरू मोडिसके लेखनलाई । स्वच्छ जीवन पारखीमा सवै थिए
पुरा पढ्नुहाेस्
वृद्धका जिन्दगानी
वि.सं.२०८०
न त महसुस गर्छन् रोग लाग्दा थकानी पुलकित मन पार्दै निख्रियो त्यो जवानी सुख र सयल
पुरा पढ्नुहाेस्
बुढ्यौली
वि.सं.२०८०
मिलेका सबै दन्तका पङ्क्ति भागे भताभुङ्ग गाला भए सोच्न लागेँ हिजोका कुनै जोस छैनन् मभित्र लथालिङ्ग
पुरा पढ्नुहाेस्
वृद्धवृद्धाका समस्याको समाधान कहिले ?
वि.सं.२०८०
(काव्य शृङ्खला- १५) भाग्यो आज उषा कता नयन छन् देखिन्न नैसर्गिकी ! गर्दा नित्य विवेचना अब
पुरा पढ्नुहाेस्
सहारा
वि.सं.२०८०
गयो जिन्दगानी उडेको भुवाझैँ रह्यो देह बाँकी सुकेको कुवाझैँ भयो एक लौरो सहारा भनेको उता कालले
पुरा पढ्नुहाेस्
बृद्ध हुनु पाप हैन
वि.सं.२०८०
गरौं वृद्धलाई, समालेर मान हुने वृद्ध वृद्धा, सबै हौँ तमाम न छेकेर छेकिन्छ यो सभ्यतामा न
पुरा पढ्नुहाेस्
वृद्ध
वि.सं.२०८०
वृद्धका मुहार चाउरी हुँदा । छन् त्यहाँ हजार चेतना सदा ॥ ज्ञान छन् अपूर्व साधना पनि
पुरा पढ्नुहाेस्
पुज्छु बाबा र आमा
वि.सं.२०८०
यिनै द्यौता मेरा विपुल अवनिका जन्मदाता विधाता यिनैले सुम्पेको हृदय बिच महान् रक्तको देख्छु नाता धरी
पुरा पढ्नुहाेस्वृद्धवृद्धाप्रतिको सम्मान (काव्य शृङ्खला १४)
वि.सं.२०८०
हेर्दैनन् अब नातिका नयनले पाका बनेका तन ! भस्मीभूत भए सयौँ युवकका पाश्चात्यगामी मन !! देख्छन्
पुरा पढ्नुहाेस्
